Πάντων Χαρά

Πάντων Χαρά

Δευτέρα, 5 Ιουνίου 2017

Jean-Marie Drot (1929-2015)

- DROT JEAN-MARIE (1929-2015), Η επιστροφή του κουλού Οδυσσέα. Πρόλογος: Βασίλης Βασιλικός. Μτφρ.: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ. Μέδουσα, 1992, σελ. 194. [12 Ευρώ] ΠΩΛΗΘΗΚΕ
Ο Jean-Marie Drot υπήρξε Μορφωτικός Ακόλουθος της Γαλλικής πρεσβείας στην Ελλάδα και Διευθυντής του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών (1982-1984).






[Μήνες ολόκληρους στο Παρίσι είχα αντέξει το κρύο, τη βροχή, την υπεροψία, είχα ξεπεράσει την ήττα των ελπίδων, χάρη σ’αυτό το μικρό Κυκλαδίτικο φως, κρυμμένο μες στο στήθος μου. Πώς να στο εξηγήσω; Ιερό κειμήλιο; Προσφορά ανεκτίμητης αξίας που η Ελλάδα μού είχε δώσει σαν ανταμοιβή, όπως σε μερικά χωριά κει κάτω, τα παιδιά σού προσφέρουν ένα κλαράκι βασιλικό για γούρι, για να το σκαλώσεις πίσω απ’ το αυτί;
Η Ελλάδα είναι η Άπω Ανατολή της Ευρώπης. Αν σκύψεις στο χάρτη θα δεις, αμέσως, ότι οι Κυκλάδες (αυτές οι φάλαινες που περιπλανιόνται από την Αφρική στην Ασία) είναι, πρώτα απ’ όλα, πέρασμα, μετάβαση από την ψυχρή, καρτεζιανή μαθηματική σιγουριά, στους αντικατοπτρισμούς, που στην επόμενη αχτή, θα σου προσφέρουν τις ονειροφαντασίες τους. 
Αν φόραγα ένα καπέλο, ένα μπερέ, ένα ψαθάκι, με σεβασμό θα το ’χα βγάλει. Μια τεράστια επιθυμία να ευχαριστήσω. Αλλά ποιον; Απλά να πέσω στα γόνατα, για να χαιρετήσω το πρωινό εκείνο. Για μένα το πρώτο πρωινό του κόσμου.
Όταν τρέμω την οργή των Κυκλάδων, όταν ταραγμένη πολύ με υποδέχεται η θάλασσα του Αιγαίου, με το βιολεττί της στόμα γιομάτο χίλια δόντια κι ορμάει κιόλας για να καταπιεί τη βάρκα, πάντα πάω να βρω καταφύγιο στο Μυστρά. 
Η Περίβλεπτος με καλωσορίζει με μια γλυκύτητα που, σαν ηχώ, αμέσως την αισθάνομαι ν’ αντηχεί μέσα μου βαθιά. Μπροστά της αισθάνομαι να λιώνω. 
Ακριβώς πάνω από το ιερό θ’ ανακαλύψεις την πιο συγκινητική απ΄όλες τις Γεννήσεις του Χριστού. Μισοξαπλωμένη, ακουμπισμένη στον δεξιό της αγκώνα, η Παρθένος, είναι τυλιγμένη μέσα σ’ ένα τεράστιο χιτώνα, που θυμίζει τις Βενετσιάνικες, μαύρες, μεταξωτές κάπες. Το βλέμμα της δεν έχει τίποτα από κείνη την ψευτο-αγαθοσύνη που δίνει στις περισσότερες Παρθένους της Ιταλικής Σχολής ένα ύφος γλυκερό που θυμίζει πλύστρα με τα Κυριακάτικά της. 
Αντίθετα, την χαρακτηρίζει ένα αδρό, χωριάτικο, χοντροκομμένο πηγούνι κι ένα λεπτό χαμόγελο γυναίκας που μαντεύει τα πάντα. Φυσικά, Εκείνη, μόνο περιφρόνηση τρέφει για τους περιπατητικούς αγγέλους – αυτούς τους κουρασμένους υπαλλήλους του σύμπαντος – που ψηλά στην τοιχογραφία εκτελούν τη συνηθισμένη περιπολία. Η Περίβλεπτος φροντίζει μόνο να μην τρυπώσει από την πόρτα του σταύλου ο βοριάς και κρυώσει το κορμάκι του νεογέννητου.
Αν είχα την τύχη να 'μαι ο γιος μιας τέτοιας μάνας, θα είχα προστασία ενάντια σ' αυτές τις απαίσιες πληγές της ψυχής που μ' ανάγκασαν να το βάλω στα πόδια.]